wieke mulder

Oude vriendschap roest niet

Waar ik me vannacht nog hondsberoerd voelde, brak er vanmiddag bij het arriveren van de post een grote glimlach door.

Wie kent niet de sites als Hyves, Facebook en Twitter? Erg geinig om allerlei oude contacten weer op te doen of uit te vinden hoe het oude (ex)vriendjes is vergaan. Soms gaat het echter nog steeds op de ouderwetse manier. Dan loop je op een dag ergens (in mijn geval met hond) te struinen en hoop je dat niemand een woord tegen je spreekt. Wie echter kan er chagrijnig worden op een klein meisje die blij op je hond af komt rennen?

De ouders liepen er vlak achter en mams sprak haar dochter wijs toe: “Eerst vragen of je het hondje van die mevrouw mag aaien.” “Ach ja, natuurlijk. Kinderen doet hij…” Moeder tilde haar hoofd op om me vriendelijk toe te lachen en een ietwat onzeker stelde ik mijn ogen wat scherper in. “Astrid?” Haar beurt om mij met een scherpere blik te bekijken: “Wieke?!” Meteen daarop nam het gesprek in razende snelheid een ratelende vorm aan.

Vaak heb ik haar nog geprobeerd te vinden via het wereldwijde medium internet, maar wie ik ook trof, Astrid zat daar niet tussen. Nu liepen we elkaar opeens tegen het lijf, zo maar, na 20 jaar elkaar nooit meer gezien of gesproken te hebben. Hoe gek kan een leven lopen! Man en kinderen echter wilden hun weg weer vervolgen (zo lang kan een hond nu ook weer niet boeien), dus snel werd het adres opgeschreven. Een kaartje mijnerzijds met mijn gegevens volgde later, waarop we afspraken te blijven mailen.

Leuke beloftes, het is alleen zo jammer dat ik nooit de tijd neem om te mailen. De eerste mail wil nog wel, de tweede vaak ook nog. Bij de derde begin ik de boel voor me uit te schuiven. Morgen wordt volgende week, wat al snel verandert in volgende maand, waarop er niets meer van terecht komt! Jaja, shame on me…

Des te leuker was het bericht wat me woensdag op mijn antwoordapparaat tegemoet knipperde. Ons treffen was ergens in oktober 2009 en plots sprak Astrid me toe vanaf dat masjientje. Of ik die middag thuis was? Of ik het eventueel leuk vond als ze langs zou komen? Geen moment heb ik getwijfeld. Direct heb ik de telefoon gepakt om haar terug te bellen en zodoende dat ik afgelopen woensdag een afspraak had staan met mijn klasgenootje en pubervriendin na een tig tal jaren.

Alsof er geen jaren tussen hebben gelegen, zo pakten we de draad weer op. Het oude bekende oeverloos gebabbel en van onderwerp naar onderwerp schietend. Goede herinneringen, hoe het ons beiden verder was verlopen, oude namen en een gigantisch geslaagde middag. Alleen tijd tekort, ik geloof dat we nog uren hadden kunnen doorbeppen.

Vandaag lag er een kaartje tussen mijn post, van Astrid. Met een zeer grote glimlach las ik de inhoud en direct zag ik de zon weer helemaal voluit schijnen. Als rotnachten gevolgd worden door dit soort mooie verrassingen, dan kan ik de hele boel weer met gemak aan! Ware vrienden zijn de vrienden die je in tijden niet spreekt, maar met wie je direct de klik weer hebt zodra dat wel het geval is. Dat zijn de oude contacten die een nieuwe kant met gemak op kunnen gaan.

@Astrid: bedankt dat je mijn leventje weer bent binnen gewandeld!

Enne… Hoe rot de komende nacht misschien ook zal kunnen verlopen, vandaag heb ik binnen en dat pakt geen hyper meer van me af! Ziezo, lekker pûh. Uiteindelijk zegeviert de lol toch wel!

Gewoon een angstaanval…

Mijn hartje klopt, helaas niet vol verwachting, maar eerder zowat mijn borstkas uit. Jawel, het is zover… Ik zit tegen een onvervalste panieker aan. Met alle macht probeer ik me nu in mijn kop te prenten dat ik aan het hyperventileren ben. Een Oxazepam zwerft inmiddels ook al ergens in mijn lichaam in de hoop dat de boel zo toch weer wat kalmeert. Voor nu echter: hel op aarde!

Het is onbeschrijflijk wat een potje flink hyperventileren met een mens kan doen. De reden dat ik toch achter mijn computer zit te typen? Afleiding zoeken! Al voelt het voor mij alsof ik aan mijn laatste testimonial bezig ben. Iedereen kan zeggen dat ik niet dood neer zal vallen, mijn lichaam voelt aan alsof het tegenovergestelde het geval is.

Het is niet alleen dat hart wat zo ongeveer ter hoogte van mijn keel klopt, het is ook de pijn die door mijn hele armen trekt. Benauwd, terwijl ik toch echt een teveel aan zuurstof in mijn lijf en ledematen schijn te hebben, en naar adem happend als een logge walvis op het droge. (Ja, ook in tijden van paniek ben ik me ten volle bewust van mijn uitermate charmante Rubens-figuurtje!) Tintelingen in mijn vingers, kramp in mijn voeten, benen en tenen en een heel irritant prikkelend en tintelend puntje van mijn neus. Ook hier weer in het nadeel, want hoe groter de neus, hoe groter het tintelende puntje!

Slikken kost me alle moeite, wat hilarisch is voor omstanders als je een Oxazepam tot je probeert te nemen. Aan de andere kant, met omstanders krijg ik zo’n pil weer een stuk makkelijker door mijn strot geduwd en op de ergste momenten zijn er natuurlijk nergens omstanders te vinden. Bij gebrek aan publiek fantaseer ik me er echter lustig op los hoe publiek me nu zou bekijken? Neem mijn pogingen mijn angstaanval onder controle te houden eens op voor live televisie en ik versla de vroegere Lama’s met gemak. Laat staan Toon Hermans, Youp van ‘t Hek of Theo Maassen. Als paniekgestoorde beschik ik over uitermate komische talenten.

Niet dat ik die talenten nu zelf 1, 2, 3 doorheb, maar ik kan me er iets bij voorstellen. Als een wilde stamp ik rondjes door mijn kamer, waarbij een olifant in een porseleinkast teniet valt. Ook lijkt het alsof ik met mijn rechterhand mijn hart probeer op te pompen, zo zit ik ‘m daar te knijpen. Helaas letterlijk te knijpen, wat gegarandeerd weer wat blauwe plekken gaat opleveren. Ondertussen brabbel ik nijdig in en tegen mezelf. “Pokkewijf” en “trut” zijn veel gebruikte termen, want ik word pisnijdig van mijn eigen gehijg.

Op afstand lijkt het alsof je in het Spoorwegmuseum staat en je zo direct getuige gaat zijn van een rit van de meest lawaaiige stoomlocomotief. Teleurstellend als je dan een klein vetpropje voorbij ziet stomen, pufhijg pufhijg. Met behulp van een peuk probeer ik dan wel weer de stoomwolkjes na te bootsen. Niet om de mensheid te plezieren en ze toch nog het idee te geven naar die trein te staan kijken, wel omdat ik nog steeds denk dat die verdamde rookwaar me iets rustiger weet te krijgen. Dat die peuk ergens tussendoor met veel nijd weer wordt uitgedrukt zegt genoeg over het daadwerkelijke effect. Nou ja, altijd beter mijn woede af te reageren op een peuk!

Die Oxazepam weet ik er met veel geklok en geproest in te krijgen. Als ik te ver zit niet eens meer, dan spuug ik die slok water uit als de Niagara-waterval haarzelve. Gevolg is dat de ô zo hard nodige kalmerende pil ergens in de riolering verdwijnt. Ik wil niet weten hoeveel ratten inmiddels verslaafd zijn aan de slaapmedicatie daar ondergronds. Soms bel ik daarom op de meest onmogelijke tijden mijn oude trouwe paps maar weer op, met het idee dat ik tenminste iemand aan de telefoon heb als ik stik.

Dan heb ik het nog niet eens gehad over de duizelingen, de band die om je borst heen wordt aangetrokken en alle andere bijverschijnselen die een mens in doodsangst denkt te voelen. Wieke tijdens een opkomende paniekaanval? Tja, een stoomlocomotief in de vorm van een kamerolifant druk heen en weer puffend, terwijl ze haar lichaam via de hartstreek staat op te pompen om haar eigen imitatie van de Niagara-waterval proberen te overleven, als drijvende JumboJet. 

Angst en paniek, irreëel, maar zeer echt aanvoelend. Ik wens het niemand toe, maar toch… Als ik dan denk aan een frank en vrij in het rond hupsende Joran van der Sloot, dan vind ik de wereld soms wel héél oneerlijk verdeeld! Maakt dat me een slecht mens?

Ik haat die paniekstoornis!

‘Joran spreekt’ – deel 1

Het was zondagavond rond 22h30 dat mijn telefoon overging. ”Met Joran van der Sloot.” klonk een stem aan de andere kant van de lijn. “Joran?” Joran en ik kennen elkaar van het blufpokeren, ja. In eerste instantie wist ik niet dat ik met Joran pokerde, maar toen ik erachter kwam met wie ik te maken had was mijn keus snel gemaakt. Wie kan je beter vertrouwen dan een sociopathische pathologische leugenaar in de wereld van tegenwoordig? Bovendien, sexy hoor, zo’n hoofdverdachte in een verdwijningszaak.

In het begin liep het contact nog een beetje stroef. Hij had net wat gezeur met Peter R. de Vries aan zijn kop gehad, waarbij een vriend (althans zo dacht hij) die hij met pokeren had ontmoet hem flink had belazerd. “Ja Joran, mensen kunnen heel hard en gemeen zijn, maar om dan je vetrouwen te verliezen in de hele mensheid?” – zo chatte ik hem. Zijn antwoord volgde meteen: “Ja, maar daarna ontmoette ik ‘Terror Jaap’ en ook hij heeft me gebruikt. Vertrouwen is het allerbelangrijkst in een vriendschap, maar ik durf mijn vrienden amper nog te vertrouwen.”

Er gingen wat weken overheen, maar het contact werd steeds beter. Ik moest er wat in investeren en af en toe dreigde hij weer afstand te nemen, totdat ik hem een keer boos zei me gewoon te moeten geloven op mijn onschuldig kijkende, grote, bruine ogen. Daarnaast heb ik hem verteld dat ik in het criminele circuit verkeerde.  Op zijn vraag “Wat voor circuit dan precies?” antwoordde ik gevat “Boeit niet, geloof me nu maar op nog steeds mijn grote bruine ogen.” Ik dacht niet dat de verhalen over mijn puberteit, en de daarbij behorende blowende vriendjes die zo nu en dan een chocoladereep uit de winkel stalen, echt indruk op hem zouden maken. Het werkte, hij begon me te vertrouwen en zo belde hij me dus afgelopen zondag.

“Wieke, alsjeblieft luister naar me, ik kan er niet meer langer mee leven. Vanavond op rtl5 is er een uitzending geweest waarin ik de hele boel bij elkaar heb gelogen en ik heb zo’n spijt!” “Ja, maar Joran, waarom ga je niet naar de politie dan? Waarom vertel je het de familie van Natalee Holloway niet?” “Ze geloven me niet, zoals ik jou geloof, op mijn grote bruine ogen. Ze denken dat ik een spelletje met ze speel, dat ik de waarheid niet vertel, dat ik me oppermachtig voel. Ze weigeren nog langer naar me te luisteren!” Arme Joran, waarom willen ze hem nu niet geloven… En dus gebeurde het unieke, Joran vertelde mij de waarheid. Ja heus, hij haalde zelfs zijn neus af en toe op, duidelijk emotioneel  en verslagen.

Benieuwd naar het werkelijke verhaal van Joran van der Sloot? Blijf mijn weblog volgen. Volgende keer post ik hier de ontknoping, het ware verhaal, en zullen alle vragen omtrent de verdwijning van Natalee Holloway beantwoord worden. Voor nu sluit ik dan ook af met bovenstaande cliffhanger… Joran spreekt!

Wordt vervolgd…

Neerland’s Blondie…

Eindelijk is het dan zover. Na lang wachten, hopen en nog langer wachten is ons eigenste pruts-kabinet dan toch gevallen! Lullig voor Jan-Peter, maar de CDA was toch mijn partij al niet. Het enige wat me angst inboezemt is de ongekende populairiteit van dat waterstofperoxide-hoofd: Geert Wilders.

Aan de éne kant kan hij beter nu aan de macht komen, natuurlijk in de hoop dat hij gigantisch gaat blunderen. Voor een blunderende Geert loop ik graag nogmaals naar de stembus. Aan de andere kant heeft de man gewoon erg enge ideeën en stel dat hij níet blundert. Dan hebben we, na jarenlang onder een prutskabinet te hebben geleefd, opeens een echte maf aan de macht.

Een illusie maak ik me niet. Het plaatselijke hondenveld is een goede graadmeter voor de dagelijkse samenleving. Veel mensen volgen de grote meute, bang om zelf na te moeten denken. Veel mensen zijn de criminaliteit zat en nog meer mensen zijn bang voor de Islam. De oplossing voor hen is blondie Geert, want “die durft ze tenminste aan te pakken!”…

De grenzen dichtsmijten, alle Moslims het land uit, kopvoddentax en weet ik veel wat allemaal nog meer. Naar mijn inziens lijkt blondie Geert verdacht veel op zo’n schreeuwlelijk van jaren terug. Een man die net zo hard gilde, de menigte op wist te zwepen en een heel volk in het verdomhoekje wist te stoppen. “Nooit meer!” – zo werd gezegd toen de omvang van de gruweldaden, uitgevoerd onder het bewind van die gillende snoraap, steeds duidelijker werden.

Nog steeds, en wat mij betreft voor altijd, herdenkt Nederland op 4 mei de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en vol overgave viert men een dag later de bevrijding. Hypocriet in de dubbele betekenis van het woord. Al die feestende mensen lopen nu klakkeloos achter blondie Geert aan, een man die het woordje Jood vervangen heeft door het woordje Moslim. Nooit meer? Daarnaast zijn uit Nederland relatief gezien de meeste Joden weggevoerd tijdens de jaren ‘40. Niet enkel omdat die moffen hier zo actief bezig waren, maar ook doordat mensen geld konden vangen voor het aangeven van onderduikers!

Daarom verbaast het me niet dat Wilders zo’n grote schare achter zich aan heeft lopen. Misschien kan je de man zijn denkbeelden zelf niet eens meer kwalijk nemen. Ik durf niet te zeggen hoe gek ik zou worden als ik al jarenlang aan alle kanten beveiligd moet worden en niet normaal meer over straat zou kunnen lopen. (Aan de andere kant, dat niet normaal over straat kunnen lopen is bij mij ook een punt. Ik hijg en puf me over de straat, maar dan wel weer zonder beveiliging…) Ooit hoopte ik echter dat de gemiddelde Nederlander meer hersencellen had dan die éne ‘elkaar het licht in de ogen niet gunnende’ hersencel. IJdele hoop, zo is me inmiddels duidelijk.

Het kabinet is gevallen, gejuich alom, maar wat wordt het vervolg? Onze landelijke blondie Geert wrijft zijn handjes al van plezier en ergens vind ik dat een beangstigend idee. Eén ding staat voor mij als een paal boven water, al belooft hij het rookverbod op te heffen (en echt, daar ben ik groot voorstandster van), dan nog zal hij mijn stem nooit krijgen.

Balkenende IV bestaat niet meer. Een gepast jubelkreetje komt echt wel uit mijn keel. De vraag is echter of ik over een aantal maanden nog durf te jubelen? Want mocht Geert Wilders met overmacht winnen, dan breekt voor mij een zwarte dag aan. Dan, moet ik tot mijn schaamte bekennen, heb ik toch liever het blunderende kabinet van Balkenende…

We zullen zien.

De winter gerelativeerd?

Eindelijk lijkt het zover te zijn, het land is weer sneeuwvrij! Maar wat ziet het oog vervolgens bij het weerbericht vermeld staan op teletekstpagina 703? Juistem, “winterse buien”…

Bij de eerste lading sneeuw -december 2009- zag ik de humor er nog wel van in. Lekker ravotten door de sneeuw. Mooie plaatjes schieten, hond helemaal gestoord, sneeuwballen gooien en sneeuwpoppen bouwen… In jaren was er niet meer zoveel sneeuw gevallen. Nu zitten we inmiddels over de helft van februari heen en ben ik vele koortsbuien en snotneuzen verder, heb weer een nieuwe griepvariant onder de leden en ben de sneeuwbuien beu!

Niet alleen de winterse buien ben ik beu, nee, de hele winter kan inmiddels mijn rug op! De heftigheid van mijn paniekstoornis hangt nu eenmaal samen met de seizoenen en de winter heeft zijn portie inmiddels dubbel en dwars geleverd. Als ik sneeuw wil, dan kijk ik wel op Google Maps naar de bergtoppen in Oostenrijk. Als ik schaatsen wil, dan zet ik momenteel de televisie op middernachtelijke uren aan. (1x goud, 1x zilver, 1x brons, je kunt me licht chauvinistisch noemen…)

Op de loop- en snotneuzen volgt bij mij standaard voorhoofdsholte-ontsteking, dus zijn de neusdruppels weer in huis gehaald. Ook de Dampo staat weer klaar om in een stoombad verwerkt te worden. Nieuw bij deze variant is de behoefte aan een toilet op spurtafstand. Ter voorbereiding heb ik sloffen met antislipzool aan, want ik ben al aardig onderuit gezeild tijdens een potje wc spurten. Maar oké, het is allemaal nog best te overleven.

Dit in tegenstelling tot kanker, een ziekte die vorige week vrijdag weer een nieuw slachtoffer heeft geëist. Magda, een geval apart. Maastrichtenaarse die geen blad voor haar mond nam. Het type grote bek, klein hartje, het type geliefd of gehaat. Onze eerste kennismaking liep als volgt: “Zo, dus jij bent het nichtje uit Utrecht waar René al zoveel over verteld heeft?” “Ja, aangenaam.” “Utrechters zijn akelige mensen.”

Op dat punt had ik de keuze om haar óf niet te mogen óf verder te kijken dan mijn neus lang is (en geloof me, dat is ver kijken!). Ik gaf haar gelijk. Utrechters kunnen horken zijn, randstedelingen in het algemeen hebben die aanleg tot horkerigheid. In het zuiden is het allemaal net iets gemoedelijker, net iets gezelliger en warmer met elkaar. De zuidse sfeer bevalt me wel, de Randstad is gehaaster en egocentrischer. Dus gaf ik haar gelijk… Utrechters kunnen akelig zijn.

Ik heb nooit problemen met haar gehad, eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik haar ook niet 365 dagen per jaar in café De Poort tegen het lijf liep. Ik kan me goed voorstellen dat velen problemen met haar hadden. Ze was wie ze was en bij haar was het moeilijk je in het sluimergebied te begeven… Of je besloot haar te mogen, of gewoon niet. Persoonlijk mocht ik haar wel.

Vorige week heeft ze haar strijd tegen kanker verloren. Daarom beste Magda wil ik je het allerbeste wensen, rust zacht. Het verandert niets aan het feit dat mijn neus maar blijft snotteren en snuffen. Het verandert niets aan het feit dat ik die winter spuugzat ben. Het maakt de boel wel relatief. Een snotneus, ach wat!

Ooit wordt het weer zomer.

Zinloos geweld, zinvol cadeau

Met Sinterklaas – en rond die tijd ook heilig overtuigd dat het van Sinterklaas is – kreeg ik een bedelarmband van Pandora. Een machtig mooi cadeau, je kunt er immers een heel persoonlijk sieraad van maken. Een kwestie van de juiste bedels van de juiste personen ontvangen…

Met nieuwjaar werd een vriendin van me compleet in elkaar geslagen door een aantal buurtgenoten. Waarom? Omdat ze in een karretje rijdt? Een scootmobiel? Omdat ze anders is door dystrofie te hebben? Omdat een aantal van die fijne buurtgenoten nu eenmaal de pik op haar hebben? Waarom? Op die vraag bestaat geen antwoord. Bestaat er überhaupt wel een passend antwoord op de vraag waarom mensen een ander mens compleet in elkaar meppen?

Diezelfde vriendin hielp me vandaag met mijn boodschappen. Sinds begin januari heb ik een oppashond rond banjeren in huis, die voor zo’n twee weken zou blijven. Inmiddels zijn we een maand verder en banjert die kleine juffer nog steeds door mijn huis heen. Op zich geen probleem, maar mevrouw kan niet alleen blijven en daardoor is boodschappen doen geen makkie. Nu is boodschappen doen voor een paniekgestoorde sowieso al geen pretje, want simpel even naar de supermarkt is het voor mij nooit!

Blij was ik dat Patricia voorstelde met de auto naar Overvecht te rijden. De honden kunnen dan achterin de auto vertoeven zonder de hele boel bij elkaar te keffen (nadat ze flink hebben gerend uiteraard), ik kan naar de megagrote Appie Heijn en Patricia op haar beurt moest bij de dierenwinkel zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ieder ging zijn eigen route en we zouden elkaar voor de Appie treffen. In de supermarkt brak het angstzweet me spontaan uit, maar trots als een pauw kwam ik met een volle boodschappentas de winkel weer uit. Paniekgestoord of niet, dat had ik toch mooi maar even gedaan!

In de auto duwde Patricia een pakje in mijn handen. “Ach jij gek!” was mijn protest. “Zal ik het nu openmaken of zal ik het voor thuis bewaren?” Tja, mijn protest was niet van heel lange duur. Het is altijd leuk een cadeautje te krijgen, niet?! Ik peuterde het pakje dan ook gretig open en even sprongen de tranen in mijn ogen. Een ‘goede doelen’ – bedel van Pandora, de bedel tegen zinloos geweld. Van een mij zeer dierbare vriendin die dat zinloze geweld aan den lijve heeft moeten ondervinden.

Zinloos geweld, bestaat er eigenlijk zinvol geweld? Ook een vraag waar ik geen antwoord op heb. Een Hitler de keel doorsnijden gedurende de Tweede Wereldoorlog, mag je dat onder zinvol geweld scharen? Het had de wereld heel wat ellende bespaard, dat wel. Maar is geweld niet altijd zinloos? Kan iemand mij een zinvolle betekenis geven van geweld?

De bedel hangt aan mijn armband en mijn armband is er weer een stuk persoonlijker op geworden. Deze bedel zal ik met trots dragen, zeker met de wetenschap van wie ik hem cadeau heb gehad. Een groots cadeau van een kanjer van een meid!

Tegen zinloos geweld, tegen alle geweld.

Back again

Een nieuw jaar, een nieuw begin? Zoiets ja, maar dan onbedoeld. Sinds maanden was ik internet – en alles wat daaromheen hangt – even helemaal spuugbeu. Van internetbankieren, het bijhouden van mijn website tot spelletjes aan toe. Zelfs mijn mail kon me amper nog boeien. In plaats van zomermoeheid leed ik aan ‘digitale snelweg-moeheid’ met als gevolg dat mijn website steeds meer verslofte…

Niet zo’n ramp allemaal, ware het niet dat in de tussentijd ook mijn domeinnaam en webruimte nog verliepen. Nu was ik trotse bezitster van twee domeinnamen en van mij mocht dat er ook eentje worden. Om lastig te doen dan graag wel degene die op een later moment is vastgelegd. Na netjes een e-mail gestuurd te hebben met de vraag of dat mogelijk was, heb ik dus enkel voor de webruimte betaald.

Alles goed en wel besloot ik gister het webloggen weer eens op te gaan pakken, de moeheid had lang genoeg geduurd. Actie in de kont en huppa maar! Tot mijn schrik was het hele blog veranderd! Niet getreurd, mijn hele familie (lees: beide broers) zijn erg goed met internet en zodoende heb ik de afgelopen jaren aardig wat bijgeleerd. Bij vrienden update en installeer ik zo hun hele computer, waarom dan bij mezelf niet…

Les één op computergebied: klik nooit op zomaar even wat knopjes. Fout één die ik maakte: klikken in het wilde weg. Gevolg was dat mijn hele blog is verdwenen! Nu mag ik dus weer opnieuw beginnen… Nieuw jaar, nieuw begin, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Toch is daar gister menig vloekwoord aan vooraf gegaan. Vandaag echter met frisse moed aan de slag en zie!

Hello world, I’m back!