Archive for februari, 2010

Eindelijk is het dan zover. Na lang wachten, hopen en nog langer wachten is ons eigenste pruts-kabinet dan toch gevallen! Lullig voor Jan-Peter, maar de CDA was toch mijn partij al niet. Het enige wat me angst inboezemt is de ongekende populairiteit van dat waterstofperoxide-hoofd: Geert Wilders.

Aan de éne kant kan hij beter nu aan de macht komen, natuurlijk in de hoop dat hij gigantisch gaat blunderen. Voor een blunderende Geert loop ik graag nogmaals naar de stembus. Aan de andere kant heeft de man gewoon erg enge ideeën en stel dat hij níet blundert. Dan hebben we, na jarenlang onder een prutskabinet te hebben geleefd, opeens een echte maf aan de macht.

Een illusie maak ik me niet. Het plaatselijke hondenveld is een goede graadmeter voor de dagelijkse samenleving. Veel mensen volgen de grote meute, bang om zelf na te moeten denken. Veel mensen zijn de criminaliteit zat en nog meer mensen zijn bang voor de Islam. De oplossing voor hen is blondie Geert, want “die durft ze tenminste aan te pakken!”…

De grenzen dichtsmijten, alle Moslims het land uit, kopvoddentax en weet ik veel wat allemaal nog meer. Naar mijn inziens lijkt blondie Geert verdacht veel op zo’n schreeuwlelijk van jaren terug. Een man die net zo hard gilde, de menigte op wist te zwepen en een heel volk in het verdomhoekje wist te stoppen. “Nooit meer!” – zo werd gezegd toen de omvang van de gruweldaden, uitgevoerd onder het bewind van die gillende snoraap, steeds duidelijker werden.

Nog steeds, en wat mij betreft voor altijd, herdenkt Nederland op 4 mei de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en vol overgave viert men een dag later de bevrijding. Hypocriet in de dubbele betekenis van het woord. Al die feestende mensen lopen nu klakkeloos achter blondie Geert aan, een man die het woordje Jood vervangen heeft door het woordje Moslim. Nooit meer? Daarnaast zijn uit Nederland relatief gezien de meeste Joden weggevoerd tijdens de jaren ‘40. Niet enkel omdat die moffen hier zo actief bezig waren, maar ook doordat mensen geld konden vangen voor het aangeven van onderduikers!

Daarom verbaast het me niet dat Wilders zo’n grote schare achter zich aan heeft lopen. Misschien kan je de man zijn denkbeelden zelf niet eens meer kwalijk nemen. Ik durf niet te zeggen hoe gek ik zou worden als ik al jarenlang aan alle kanten beveiligd moet worden en niet normaal meer over straat zou kunnen lopen. (Aan de andere kant, dat niet normaal over straat kunnen lopen is bij mij ook een punt. Ik hijg en puf me over de straat, maar dan wel weer zonder beveiliging…) Ooit hoopte ik echter dat de gemiddelde Nederlander meer hersencellen had dan die éne ‘elkaar het licht in de ogen niet gunnende’ hersencel. IJdele hoop, zo is me inmiddels duidelijk.

Het kabinet is gevallen, gejuich alom, maar wat wordt het vervolg? Onze landelijke blondie Geert wrijft zijn handjes al van plezier en ergens vind ik dat een beangstigend idee. Eén ding staat voor mij als een paal boven water, al belooft hij het rookverbod op te heffen (en echt, daar ben ik groot voorstandster van), dan nog zal hij mijn stem nooit krijgen.

Balkenende IV bestaat niet meer. Een gepast jubelkreetje komt echt wel uit mijn keel. De vraag is echter of ik over een aantal maanden nog durf te jubelen? Want mocht Geert Wilders met overmacht winnen, dan breekt voor mij een zwarte dag aan. Dan, moet ik tot mijn schaamte bekennen, heb ik toch liever het blunderende kabinet van Balkenende…

We zullen zien.

Eindelijk lijkt het zover te zijn, het land is weer sneeuwvrij! Maar wat ziet het oog vervolgens bij het weerbericht vermeld staan op teletekstpagina 703? Juistem, “winterse buien”…

Bij de eerste lading sneeuw -december 2009- zag ik de humor er nog wel van in. Lekker ravotten door de sneeuw. Mooie plaatjes schieten, hond helemaal gestoord, sneeuwballen gooien en sneeuwpoppen bouwen… In jaren was er niet meer zoveel sneeuw gevallen. Nu zitten we inmiddels over de helft van februari heen en ben ik vele koortsbuien en snotneuzen verder, heb weer een nieuwe griepvariant onder de leden en ben de sneeuwbuien beu!

Niet alleen de winterse buien ben ik beu, nee, de hele winter kan inmiddels mijn rug op! De heftigheid van mijn paniekstoornis hangt nu eenmaal samen met de seizoenen en de winter heeft zijn portie inmiddels dubbel en dwars geleverd. Als ik sneeuw wil, dan kijk ik wel op Google Maps naar de bergtoppen in Oostenrijk. Als ik schaatsen wil, dan zet ik momenteel de televisie op middernachtelijke uren aan. (1x goud, 1x zilver, 1x brons, je kunt me licht chauvinistisch noemen…)

Op de loop- en snotneuzen volgt bij mij standaard voorhoofdsholte-ontsteking, dus zijn de neusdruppels weer in huis gehaald. Ook de Dampo staat weer klaar om in een stoombad verwerkt te worden. Nieuw bij deze variant is de behoefte aan een toilet op spurtafstand. Ter voorbereiding heb ik sloffen met antislipzool aan, want ik ben al aardig onderuit gezeild tijdens een potje wc spurten. Maar oké, het is allemaal nog best te overleven.

Dit in tegenstelling tot kanker, een ziekte die vorige week vrijdag weer een nieuw slachtoffer heeft geëist. Magda, een geval apart. Maastrichtenaarse die geen blad voor haar mond nam. Het type grote bek, klein hartje, het type geliefd of gehaat. Onze eerste kennismaking liep als volgt: “Zo, dus jij bent het nichtje uit Utrecht waar René al zoveel over verteld heeft?” “Ja, aangenaam.” “Utrechters zijn akelige mensen.”

Op dat punt had ik de keuze om haar óf niet te mogen óf verder te kijken dan mijn neus lang is (en geloof me, dat is ver kijken!). Ik gaf haar gelijk. Utrechters kunnen horken zijn, randstedelingen in het algemeen hebben die aanleg tot horkerigheid. In het zuiden is het allemaal net iets gemoedelijker, net iets gezelliger en warmer met elkaar. De zuidse sfeer bevalt me wel, de Randstad is gehaaster en egocentrischer. Dus gaf ik haar gelijk… Utrechters kunnen akelig zijn.

Ik heb nooit problemen met haar gehad, eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik haar ook niet 365 dagen per jaar in café De Poort tegen het lijf liep. Ik kan me goed voorstellen dat velen problemen met haar hadden. Ze was wie ze was en bij haar was het moeilijk je in het sluimergebied te begeven… Of je besloot haar te mogen, of gewoon niet. Persoonlijk mocht ik haar wel.

Vorige week heeft ze haar strijd tegen kanker verloren. Daarom beste Magda wil ik je het allerbeste wensen, rust zacht. Het verandert niets aan het feit dat mijn neus maar blijft snotteren en snuffen. Het verandert niets aan het feit dat ik die winter spuugzat ben. Het maakt de boel wel relatief. Een snotneus, ach wat!

Ooit wordt het weer zomer.

Met Sinterklaas – en rond die tijd ook heilig overtuigd dat het van Sinterklaas is – kreeg ik een bedelarmband van Pandora. Een machtig mooi cadeau, je kunt er immers een heel persoonlijk sieraad van maken. Een kwestie van de juiste bedels van de juiste personen ontvangen…

Met nieuwjaar werd een vriendin van me compleet in elkaar geslagen door een aantal buurtgenoten. Waarom? Omdat ze in een karretje rijdt? Een scootmobiel? Omdat ze anders is door dystrofie te hebben? Omdat een aantal van die fijne buurtgenoten nu eenmaal de pik op haar hebben? Waarom? Op die vraag bestaat geen antwoord. Bestaat er überhaupt wel een passend antwoord op de vraag waarom mensen een ander mens compleet in elkaar meppen?

Diezelfde vriendin hielp me vandaag met mijn boodschappen. Sinds begin januari heb ik een oppashond rond banjeren in huis, die voor zo’n twee weken zou blijven. Inmiddels zijn we een maand verder en banjert die kleine juffer nog steeds door mijn huis heen. Op zich geen probleem, maar mevrouw kan niet alleen blijven en daardoor is boodschappen doen geen makkie. Nu is boodschappen doen voor een paniekgestoorde sowieso al geen pretje, want simpel even naar de supermarkt is het voor mij nooit!

Blij was ik dat Patricia voorstelde met de auto naar Overvecht te rijden. De honden kunnen dan achterin de auto vertoeven zonder de hele boel bij elkaar te keffen (nadat ze flink hebben gerend uiteraard), ik kan naar de megagrote Appie Heijn en Patricia op haar beurt moest bij de dierenwinkel zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ieder ging zijn eigen route en we zouden elkaar voor de Appie treffen. In de supermarkt brak het angstzweet me spontaan uit, maar trots als een pauw kwam ik met een volle boodschappentas de winkel weer uit. Paniekgestoord of niet, dat had ik toch mooi maar even gedaan!

In de auto duwde Patricia een pakje in mijn handen. “Ach jij gek!” was mijn protest. “Zal ik het nu openmaken of zal ik het voor thuis bewaren?” Tja, mijn protest was niet van heel lange duur. Het is altijd leuk een cadeautje te krijgen, niet?! Ik peuterde het pakje dan ook gretig open en even sprongen de tranen in mijn ogen. Een ‘goede doelen’ – bedel van Pandora, de bedel tegen zinloos geweld. Van een mij zeer dierbare vriendin die dat zinloze geweld aan den lijve heeft moeten ondervinden.

Zinloos geweld, bestaat er eigenlijk zinvol geweld? Ook een vraag waar ik geen antwoord op heb. Een Hitler de keel doorsnijden gedurende de Tweede Wereldoorlog, mag je dat onder zinvol geweld scharen? Het had de wereld heel wat ellende bespaard, dat wel. Maar is geweld niet altijd zinloos? Kan iemand mij een zinvolle betekenis geven van geweld?

De bedel hangt aan mijn armband en mijn armband is er weer een stuk persoonlijker op geworden. Deze bedel zal ik met trots dragen, zeker met de wetenschap van wie ik hem cadeau heb gehad. Een groots cadeau van een kanjer van een meid!

Tegen zinloos geweld, tegen alle geweld.

Een nieuw jaar, een nieuw begin? Zoiets ja, maar dan onbedoeld. Sinds maanden was ik internet – en alles wat daaromheen hangt – even helemaal spuugbeu. Van internetbankieren, het bijhouden van mijn website tot spelletjes aan toe. Zelfs mijn mail kon me amper nog boeien. In plaats van zomermoeheid leed ik aan ‘digitale snelweg-moeheid’ met als gevolg dat mijn website steeds meer verslofte…

Niet zo’n ramp allemaal, ware het niet dat in de tussentijd ook mijn domeinnaam en webruimte nog verliepen. Nu was ik trotse bezitster van twee domeinnamen en van mij mocht dat er ook eentje worden. Om lastig te doen dan graag wel degene die op een later moment is vastgelegd. Na netjes een e-mail gestuurd te hebben met de vraag of dat mogelijk was, heb ik dus enkel voor de webruimte betaald.

Alles goed en wel besloot ik gister het webloggen weer eens op te gaan pakken, de moeheid had lang genoeg geduurd. Actie in de kont en huppa maar! Tot mijn schrik was het hele blog veranderd! Niet getreurd, mijn hele familie (lees: beide broers) zijn erg goed met internet en zodoende heb ik de afgelopen jaren aardig wat bijgeleerd. Bij vrienden update en installeer ik zo hun hele computer, waarom dan bij mezelf niet…

Les één op computergebied: klik nooit op zomaar even wat knopjes. Fout één die ik maakte: klikken in het wilde weg. Gevolg was dat mijn hele blog is verdwenen! Nu mag ik dus weer opnieuw beginnen… Nieuw jaar, nieuw begin, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Toch is daar gister menig vloekwoord aan vooraf gegaan. Vandaag echter met frisse moed aan de slag en zie!

Hello world, I’m back!