Eindelijk lijkt het zover te zijn, het land is weer sneeuwvrij! Maar wat ziet het oog vervolgens bij het weerbericht vermeld staan op teletekstpagina 703? Juistem, “winterse buien”…

Bij de eerste lading sneeuw -december 2009- zag ik de humor er nog wel van in. Lekker ravotten door de sneeuw. Mooie plaatjes schieten, hond helemaal gestoord, sneeuwballen gooien en sneeuwpoppen bouwen… In jaren was er niet meer zoveel sneeuw gevallen. Nu zitten we inmiddels over de helft van februari heen en ben ik vele koortsbuien en snotneuzen verder, heb weer een nieuwe griepvariant onder de leden en ben de sneeuwbuien beu!

Niet alleen de winterse buien ben ik beu, nee, de hele winter kan inmiddels mijn rug op! De heftigheid van mijn paniekstoornis hangt nu eenmaal samen met de seizoenen en de winter heeft zijn portie inmiddels dubbel en dwars geleverd. Als ik sneeuw wil, dan kijk ik wel op Google Maps naar de bergtoppen in Oostenrijk. Als ik schaatsen wil, dan zet ik momenteel de televisie op middernachtelijke uren aan. (1x goud, 1x zilver, 1x brons, je kunt me licht chauvinistisch noemen…)

Op de loop- en snotneuzen volgt bij mij standaard voorhoofdsholte-ontsteking, dus zijn de neusdruppels weer in huis gehaald. Ook de Dampo staat weer klaar om in een stoombad verwerkt te worden. Nieuw bij deze variant is de behoefte aan een toilet op spurtafstand. Ter voorbereiding heb ik sloffen met antislipzool aan, want ik ben al aardig onderuit gezeild tijdens een potje wc spurten. Maar oké, het is allemaal nog best te overleven.

Dit in tegenstelling tot kanker, een ziekte die vorige week vrijdag weer een nieuw slachtoffer heeft geëist. Magda, een geval apart. Maastrichtenaarse die geen blad voor haar mond nam. Het type grote bek, klein hartje, het type geliefd of gehaat. Onze eerste kennismaking liep als volgt: “Zo, dus jij bent het nichtje uit Utrecht waar René al zoveel over verteld heeft?” “Ja, aangenaam.” “Utrechters zijn akelige mensen.”

Op dat punt had ik de keuze om haar óf niet te mogen óf verder te kijken dan mijn neus lang is (en geloof me, dat is ver kijken!). Ik gaf haar gelijk. Utrechters kunnen horken zijn, randstedelingen in het algemeen hebben die aanleg tot horkerigheid. In het zuiden is het allemaal net iets gemoedelijker, net iets gezelliger en warmer met elkaar. De zuidse sfeer bevalt me wel, de Randstad is gehaaster en egocentrischer. Dus gaf ik haar gelijk… Utrechters kunnen akelig zijn.

Ik heb nooit problemen met haar gehad, eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik haar ook niet 365 dagen per jaar in café De Poort tegen het lijf liep. Ik kan me goed voorstellen dat velen problemen met haar hadden. Ze was wie ze was en bij haar was het moeilijk je in het sluimergebied te begeven… Of je besloot haar te mogen, of gewoon niet. Persoonlijk mocht ik haar wel.

Vorige week heeft ze haar strijd tegen kanker verloren. Daarom beste Magda wil ik je het allerbeste wensen, rust zacht. Het verandert niets aan het feit dat mijn neus maar blijft snotteren en snuffen. Het verandert niets aan het feit dat ik die winter spuugzat ben. Het maakt de boel wel relatief. Een snotneus, ach wat!

Ooit wordt het weer zomer.