Het was zondagavond rond 22h30 dat mijn telefoon overging. ”Met Joran van der Sloot.” klonk een stem aan de andere kant van de lijn. “Joran?” Joran en ik kennen elkaar van het blufpokeren, ja. In eerste instantie wist ik niet dat ik met Joran pokerde, maar toen ik erachter kwam met wie ik te maken had was mijn keus snel gemaakt. Wie kan je beter vertrouwen dan een sociopathische pathologische leugenaar in de wereld van tegenwoordig? Bovendien, sexy hoor, zo’n hoofdverdachte in een verdwijningszaak.

In het begin liep het contact nog een beetje stroef. Hij had net wat gezeur met Peter R. de Vries aan zijn kop gehad, waarbij een vriend (althans zo dacht hij) die hij met pokeren had ontmoet hem flink had belazerd. “Ja Joran, mensen kunnen heel hard en gemeen zijn, maar om dan je vetrouwen te verliezen in de hele mensheid?” – zo chatte ik hem. Zijn antwoord volgde meteen: “Ja, maar daarna ontmoette ik ‘Terror Jaap’ en ook hij heeft me gebruikt. Vertrouwen is het allerbelangrijkst in een vriendschap, maar ik durf mijn vrienden amper nog te vertrouwen.”

Er gingen wat weken overheen, maar het contact werd steeds beter. Ik moest er wat in investeren en af en toe dreigde hij weer afstand te nemen, totdat ik hem een keer boos zei me gewoon te moeten geloven op mijn onschuldig kijkende, grote, bruine ogen. Daarnaast heb ik hem verteld dat ik in het criminele circuit verkeerde.  Op zijn vraag “Wat voor circuit dan precies?” antwoordde ik gevat “Boeit niet, geloof me nu maar op nog steeds mijn grote bruine ogen.” Ik dacht niet dat de verhalen over mijn puberteit, en de daarbij behorende blowende vriendjes die zo nu en dan een chocoladereep uit de winkel stalen, echt indruk op hem zouden maken. Het werkte, hij begon me te vertrouwen en zo belde hij me dus afgelopen zondag.

“Wieke, alsjeblieft luister naar me, ik kan er niet meer langer mee leven. Vanavond op rtl5 is er een uitzending geweest waarin ik de hele boel bij elkaar heb gelogen en ik heb zo’n spijt!” “Ja, maar Joran, waarom ga je niet naar de politie dan? Waarom vertel je het de familie van Natalee Holloway niet?” “Ze geloven me niet, zoals ik jou geloof, op mijn grote bruine ogen. Ze denken dat ik een spelletje met ze speel, dat ik de waarheid niet vertel, dat ik me oppermachtig voel. Ze weigeren nog langer naar me te luisteren!” Arme Joran, waarom willen ze hem nu niet geloven… En dus gebeurde het unieke, Joran vertelde mij de waarheid. Ja heus, hij haalde zelfs zijn neus af en toe op, duidelijk emotioneel  en verslagen.

Benieuwd naar het werkelijke verhaal van Joran van der Sloot? Blijf mijn weblog volgen. Volgende keer post ik hier de ontknoping, het ware verhaal, en zullen alle vragen omtrent de verdwijning van Natalee Holloway beantwoord worden. Voor nu sluit ik dan ook af met bovenstaande cliffhanger… Joran spreekt!

Wordt vervolgd…

2 Responses to “‘Joran spreekt’ – deel 1”