Waar ik me vannacht nog hondsberoerd voelde, brak er vanmiddag bij het arriveren van de post een grote glimlach door.

Wie kent niet de sites als Hyves, Facebook en Twitter? Erg geinig om allerlei oude contacten weer op te doen of uit te vinden hoe het oude (ex)vriendjes is vergaan. Soms gaat het echter nog steeds op de ouderwetse manier. Dan loop je op een dag ergens (in mijn geval met hond) te struinen en hoop je dat niemand een woord tegen je spreekt. Wie echter kan er chagrijnig worden op een klein meisje die blij op je hond af komt rennen?

De ouders liepen er vlak achter en mams sprak haar dochter wijs toe: “Eerst vragen of je het hondje van die mevrouw mag aaien.” “Ach ja, natuurlijk. Kinderen doet hij…” Moeder tilde haar hoofd op om me vriendelijk toe te lachen en een ietwat onzeker stelde ik mijn ogen wat scherper in. “Astrid?” Haar beurt om mij met een scherpere blik te bekijken: “Wieke?!” Meteen daarop nam het gesprek in razende snelheid een ratelende vorm aan.

Vaak heb ik haar nog geprobeerd te vinden via het wereldwijde medium internet, maar wie ik ook trof, Astrid zat daar niet tussen. Nu liepen we elkaar opeens tegen het lijf, zo maar, na 20 jaar elkaar nooit meer gezien of gesproken te hebben. Hoe gek kan een leven lopen! Man en kinderen echter wilden hun weg weer vervolgen (zo lang kan een hond nu ook weer niet boeien), dus snel werd het adres opgeschreven. Een kaartje mijnerzijds met mijn gegevens volgde later, waarop we afspraken te blijven mailen.

Leuke beloftes, het is alleen zo jammer dat ik nooit de tijd neem om te mailen. De eerste mail wil nog wel, de tweede vaak ook nog. Bij de derde begin ik de boel voor me uit te schuiven. Morgen wordt volgende week, wat al snel verandert in volgende maand, waarop er niets meer van terecht komt! Jaja, shame on me…

Des te leuker was het bericht wat me woensdag op mijn antwoordapparaat tegemoet knipperde. Ons treffen was ergens in oktober 2009 en plots sprak Astrid me toe vanaf dat masjientje. Of ik die middag thuis was? Of ik het eventueel leuk vond als ze langs zou komen? Geen moment heb ik getwijfeld. Direct heb ik de telefoon gepakt om haar terug te bellen en zodoende dat ik afgelopen woensdag een afspraak had staan met mijn klasgenootje en pubervriendin na een tig tal jaren.

Alsof er geen jaren tussen hebben gelegen, zo pakten we de draad weer op. Het oude bekende oeverloos gebabbel en van onderwerp naar onderwerp schietend. Goede herinneringen, hoe het ons beiden verder was verlopen, oude namen en een gigantisch geslaagde middag. Alleen tijd tekort, ik geloof dat we nog uren hadden kunnen doorbeppen.

Vandaag lag er een kaartje tussen mijn post, van Astrid. Met een zeer grote glimlach las ik de inhoud en direct zag ik de zon weer helemaal voluit schijnen. Als rotnachten gevolgd worden door dit soort mooie verrassingen, dan kan ik de hele boel weer met gemak aan! Ware vrienden zijn de vrienden die je in tijden niet spreekt, maar met wie je direct de klik weer hebt zodra dat wel het geval is. Dat zijn de oude contacten die een nieuwe kant met gemak op kunnen gaan.

@Astrid: bedankt dat je mijn leventje weer bent binnen gewandeld!

Enne… Hoe rot de komende nacht misschien ook zal kunnen verlopen, vandaag heb ik binnen en dat pakt geen hyper meer van me af! Ziezo, lekker pûh. Uiteindelijk zegeviert de lol toch wel!